slide 1

Bjorn en Marlies van Veelen

Welkom terug!

"Selemat datang di Indonesia!" Met een grote glimlach stonden ze daar, twee chauffeurs van de GKJTU die ons ophaalden op het vliegveld in Jakarta. Na acht maanden in Nederland te zijn voelde het weer zó vertrouwd om begin november weer te landen op een Indonesisch vliegveld, om Indonesisch te spreken en om weer hier te zijn. En na een paar dagen zeiden we het dan ook tegen elkaar: "Wat hebben we dit leven op Java gemist..." We zijn dankbaar dat we terug mogen zijn, we zijn ook dankbaar voor de maanden in Nederland en kijken uit naar de tijd die voor ons ligt. Daarover meer in deze nieuwsbrief! Lees hier verder....

 

 

Deelgenotenbericht: Onverwachte terugkeer. 

Wij zijn dankbaar om u, als deelgenotengemeente, te kunnen vertellen dat we mogen terugkeren naar Indonesië! Op 5 november hopen we te vliegen naar Java, om daarna tijdelijk in quarantaine te gaan. Vervolgens kijken we er naar uit om onze buren, onze collega’s en de gemeenten weer te ontmoeten. In de afgelopen tijd is er veel gebeurd en vanwege de verlenging van ons visum en enkele concrete hulpvragen vanuit de GKJTU (de kerk op Java), heeft de GZB besloten dat we terug mogen.
Het Coronavirus heeft, net als in Nederland, in Indonesië ook veel invloed; veel mensen zijn ziek of zijn hun baan hierdoor verloren. In de komende maanden zullen wij ons werk dus ook aangepast moeten doen. We zullen voorzichtiger moeten zijn, om zelf niet besmet te raken. Maar mogelijk verandert ons werk ook tijdelijk, omdat we de kerk op een andere manier kunnen ondersteunen. Net als Nederland raakt het Coronavirus de kerk ook. En tegelijkertijd zijn wij er van overtuigt dat onze God doorgaat. Het is Zijn wereldwijde Kerk, het is Zijn werk. En in dat vertrouwen gaan wij weer onderweg. Wij willen u bedanken voor het meeleven, meebidden en meegeven. Het bemoedigt ons, dat u als hele gemeente dit werk mogelijk maakt en op afstand met ons verbonden bent!

Hartelijke groet,  Marlies en Björn van Veelen www.gzb.nl/levenopjava 

 

#36 Fast Forward. 

De titel van onze vorige blog is ‘de grote pauzeknop’. Nou, daar heeft deze blog alles mee te maken. Want op bijvoorbeeld je telefoon zit vaak naast die pauzeknop een knop waarmee je vooruit kan spoelen.  Een ‘fast forward’ knop. En zo voelt de fase waarin wij nu zijn terechtgekomen...

Want een paar dagen geleden hebben we gehoord dat we begin november terug vliegen naar Indonesië. “Maar je zou toch tot begin 2021 in Nederland blijven?” Ja… dat dachten wij ook. Maar zoals zo vaak veranderen de plannen weer. Ook nu. Vanwege ons werkvergunning en de vragen vanuit de partnerkerk, de GKJTU, heeft de GZB besloten dat wij toch eerder terug kunnen gaan. 

Hier zijn we heel dankbaar voor! We kijken er naar uit om onze collega’s, onze buren en kennissen weer te gaan ontmoeten. We zijn dankbaar dat we ons werk weer kunnen gaan oppakken dat we kunnen gaan leren hoe de kerk reageert op deze crisis. Maar tegelijkertijd gaat het ook wel heel snel. We waren net verhuisd, hadden ons net ingesteld op een langer verblijf hier in Lunteren. De koffers zijn nét uitgepakt en we kunnen ze alweer bijna opnieuw inpakken, want over 3 weken vliegen we! 

Als we terugkijken (en misschien herken jij dat wel als je ons wat langer volgt) zie je dat het een patroon is wat vaker terugkomt. Onze plannen veranderen vaak en ook nog eens op het laatste moment. Het laat ons zien dat we het zelf niet in onze hand hebben. Wij hebben geen invloed op Corona, ons werk en een eventuele terugkeer.

Maar God is erbij. Dat is genoeg.

 

#35 De grote pauze knop.

We kunnen pas begin 2021 verder met ons werk in Indonesië en tot die tijd blijven we in Nederland. Het voelt onwerkelijk, dat we inmiddels al weer 5 maanden in Nederland zijn en nu nog minimaal 4 maanden hier moeten wachten. Want het Coronavirus heeft invloed op ons allemaal. En doordat er ontzettend veel besmettingen op het eiland Java zijn, heeft de GZB samen met de GKJTU besloten dat we pas begin 2021 terug mogen.

In de afgelopen maanden leefden we met de hoop dat we op korte termijn terug konden gaan naar de plek waar ons huis is, waar we ons thuis voelen en waar we de lokale Javaanse kerken kunnen dienen. Deze laatste beslissing geeft duidelijkheid en laat tegelijkertijd alle hoop verdwijnen. Het is moeilijk om hier in Nederland te zijn, terwijl we weten dat onze collega’s zich in een crisis bevinden. Het voelt machteloos, omdat we zó graag er voor hen willen zijn en in hun situatie ondersteuning bieden.

En daarnaast is het ingewikkeld om de komende periode, ongepland, in Nederland te zijn. Het zorgt er voor dat we we opzoek moeten naar een nieuwe tijdelijke woning, naar vervangend werk en vooral naar wegen om toch verbonden te blijven met de GKJTU. Ondanks alles geloven we dat God doorgaat met het werk in Indonesië en op Java, daar heeft hij ons namelijk niet voor nodig. Maar tegelijkertijd wil Hij ons daar wel voor gebruiken, dat is de reden dat we zijn gegaan. Alleen hoe dat dan in deze maanden zit…?

 

#34 De volgende halte.

Het is alsof er omgeroepen wordt: ‘En de volgende halte is... Oldebroek!’.

Inmiddels hebben wij Ede achter ons gelaten en zijn we uitgestapt in Oldebroek. In een oude boedrerij, omgeven door weilanden, wonen we samen met Heleen van der Sluys (vriendin én collega) en wachten we beide tot we verder kunnen reizen. Wanneer? Dat is nog onbekend.

Want inmiddels zijn we alweer twee maanden in Nederland. De situatie in Indonesië is ingewikkeld. Mede doordat het zo’n enorm groot land is, met een ontzettend hoog bevolkingspercentage is het lastig om een inschatting te maken van de impact van het Corona virus. Ook het risico voor ons is lastig in te schatten. De officiële besmettingscijfers stijgen nog steeds, maar waarschijnlijk duurt het tegelijkertijd ook nog maar dagen voordat alle fabrieken en winkels 'gewoon' weer open gaan. Het land wil weer terug naar normaal.

In deze chaos is het bemoedigend om te zien dat de kerk waar wij voor werken, de GKJTU, op verschillende manieren hoop biedt aan de, vaak kleine, gemeenschappen op Midden-Java. Zo is er extra pastorale hulp, worden er mondkapjes gemaakt en is er financiële steun voor gemeenteleden.

Een ander prachtig voorbeeld is hoe kleine gemeenten van de GKJTU de grotere gemeenten ondersteunen. Gemeenteleden in de kleine, vaak hooggelegen bergdorpjes, verbouwen voedsel wat zij vervolgens weer verkopen aan de gemeenteleden in de stedelijkere omgeving die geen ruimte hebben om hun eigen voedsel te verbouwen.

Een pracht voorbeeld van samen kerk, samen sterk zijn in één synode; aan elkaar gegeven en elkaar tot hulp! Wij kunnen niet wachten tot we weer verder mogen reizen naar onze volgende halte: Salatiga. Nog even geduld…

 

#33 Wat doen we nu?

Drie weken geleden pakten wij onze koffers van de bagageband en liepen wij, een voor ons ijskoude aankomsthal in. Indonesië verruilden wij voor Nederland, Salatiga voor Ede, Indonesische batik voor dikke truien en onze gebruikelijke nasi voor een broodje kaas. 

Opeens zijn wij weer ‘hier’. Nederland dus. En dat voelt raar, ongepland en onverwachts. Alsof het ons ‘overkomt’. Vooral omdat we losgehaald zijn van de plek waar we net een beetje begonnen te aarden.  

Maar wat doe jullie nu in Nederland dan? Kun je gewoon verder werken? Of ligt alles stil? 

De laatste dagen kwamen wij de woorden van Prediker 9: 7-10 een aantal keer tegen: 

“Ga uw weg, eet uw brood met blijdschap, drink uw wijn met een vrolijk hart, want God schept al behagen in uw werken.
Laat uw kleding te allen tijde wit zijn en laat op uw hoofd geen olie ontbreken.
Geniet van het leven met de vrouw die u liefhebt, al de dagen van uw vluchtige leven die Hij u gegeven heeft onder de zon, al uw vluchtige dagen. Want dit is uw deel in het leven en bij uw zwoegen waarmee u zwoegt onder de zon.
Alles wat uw hand vindt om te doen, doe dat naar uw vermogen, want er is geen werk, geen overleg, geen kennis of wijsheid in het graf, waar u naartoe gaat.” 


En deze wijsheid die de prediker met ons deelt, proberen wij elke dag weer toe te passen, met vallen en opstaan. We proberen onze weg te gaan en daarbij te genieten van wat ons gegeven wordt. En verder, zoals een andere vertaling zegt: “Doen wat je hand te doen vindt.”

Wij kunnen helaas vanuit Nederland ons werk voor de GKJTU niet voortzetten. Maar we kunnen gelukkig wél met onze taalstudie verder. Ook helpt de GZB ons om te reflecteren op het achterliggende jaar en na te denken over de toekomst van het werk voor de GKJTU. Daarnaast lezen we veel en doen we wat andere werkzaamheden voor de GZB. 

Deze wijsheid van de prediker geeft ons rust en vertrouwen. Want ookal gaat het nu (voor ons allemaal) anders dan dat we eigenlijk zouden willen, we doen wat we kunnen. 

Voor ons is dat niet altijd genoeg. Want zelf zouden we zo graag meer willen, maar blijkbaar is dit voor God genoeg:  

  • Doen wat je kunt
  • Genieten van wat je ontvangt

 

#32 Toch naar huis

20-3-20 - Gisterenochtend plaatsten we nog op Instagram dat wij in Salatiga zouden blijven. Maar zo’n 10 uur later besloot de GZB anders. Met als gevolg dat wij aanstaande zaterdag naar Nederland vliegen.

In de grote steden van Indonesië is er sprake van sociale onrust en de kans dat dit zich uitbreid (ook in onze regio) is ontzettend groot. Daarnaast stijgt het aantal besmettingen explosief in Indonesië, waardoor de kans op zorg ook voor ons ook sterk afneemt. 

Wij respecteren het leiderschap van de GZB. Zij maken deze keuze omdat zij onze werkgever zijn en daardoor verantwoordelijkheid dragen. En ook al hoopten wij dat wij mochten blijven, accepteren wij nu hun keuze. 

Het is erg lastig om Indonesië, Salatiga, de kerk en ons thuis achter te laten. In de afgelopen 9 maanden zijn wij een beetje Indonesiër geworden waardoor wij niet meer dezelfde zijn, als toen wij uit Nederland vertrokken. Nederland is veranderd, wij zijn veranderd en ook onze familie/vrienden zijn veranderd. Dat maakt het lastig! 

We zien er tegenop om Indonesië achter te laten en we zien er (echt waar…) ook tegenop om weer in Nederland te zijn. We hebben jullie belooft om eerlijk te zijn, dus doen we dat nu ook.
We zullen ons huis, onze buurt, de kerk, onze collega’s en onze contacten in Indonesië gaan missen. Wij ervaren dat dit ons ‘thuis’ is. 

Wij gaan dus niet naar huis. Wij gaan naar Nederland.
En zoals wij in juni 2019 ons thuis in Nederland achterlieten, laten we nu in maart 2020 ons thuis in Indonesië achter. 

Voor ons ligt een onbekende toekomst. Voor ons allemaal, wereldwijd. Maar Jezus blijft dezelfde, gisteren, vandaag en morgen. Bij Hem komen we echt thuis. 

 

 

#31 Met je voeten in de modder staan

‘Met je voeten in de modder’. Ik had geen idee wat het betekende, tot afgelopen dagen… 

Als onderdeel van mijn werk bezoek ik samen met een paar collega’s mensen met een handicap. Veel van hen wonen bij Salatiga vandaan, hoog in de bergen. Rondom Salatiga liggen hoge (vulkanische) bergen, met kleine dorpjes waar vooral  boeren wonen. Zoals overal, wonen er dus ook hier mensen met een handicap. Ver weg van voorzieningen, hulp of medische zorg.

De GKJTU, de kerk waar wij voor werken, heeft dit gesignaleerd en organiseert bezoekwerk. Samen met een collega en de plaatselijke predikant, bezoeken we deze mensen. Aandacht geven aan de vader, de moeder en het gehandicapte kind. Het zijn de kleine dingen die hier al het verschil maken. 

Alleen dat het een andere wereld is dan Nederland, daar kwam ik al snel achter. Ik stapte een wereld binnen, die ik nog niet kende. Huisjes die we in Nederland ‘oude koeienschuren’ zouden noemen, grote zichtbare armoede en uitzichtloosheid.

Want wat als je 17 jaar bent, niet meer kunt lopen, bijna niet kan praten en daardoor de hele dag op bed ligt? Er is geen dagbesteding voor haar, geen werk en dus ook geen toekomst. Al 17 jaar ligt ze in datzelfde bed. De enige afleiding die ze heeft zijn haar ouders en haar telefoon. 

Opeens begrijp ik wat ‘met je voeten in de modder’ betekent. Het maakt mij vies, het blijft aan mij kleven en eigenlijk wil ik het ontwijken. Ik wil het ontwijken, omdat veel van veel de mensen die ik zie, uitzichtloosheid met zich meebrengen.

En ja, deze blog eindigt dus niet met een mooie wending, een goed einde of een ‘christelijke bemoediging’. Dit is de realiteit hier in Indonesië. En dat dat is soms pijnlijk, verdrietig en somber.

 

#30 Waarom de wekker om 05:00 gaat

Op zondag gaat onze wekker om 05:00. ’s Ochtends dus. Omdat we een uur later, samen met een groepje mensen de kerkbanken inschuiven. We vroegen eens waarom het eigenlijk zo vroeg is; “nou dan heb je nog wat aan je dag…” was het antwoord. En laatst werd dat opeens een stuk duidelijker! 

We waren 's ochtends net een kwartiertje weer thuis, toen er een aantal buurmannen op de stoep stonden. We gingen schoonmaken! In dit geval een echt mannenklusje, dus ik verruilde mijn traditionele Indonesische batikkleren voor was kluskleren en liep naar buiten.

Uit elk huis in onze buurt kwamen mannen te voorschijn. En zo begonnen we samen de straten te vegen, onkruid weg te halen en afval op te ruimen. Zo’n 3,5 uur lang. En ondertussen kletsen he… Wat dat kunnen ze als de beste! Kletsen over Nederland, over politiek, voetbal en over het weer. 

Af en toe stopten we bij een huis, waar een van de vrouwen vervolgens een stapel snacks of fruit bracht. We dronken koffie of thee en we gingen verder. Want die wijk, die moest schoon!
Al snel ontdekte ik dat dit niet een eenmalige actie was, maar dat dit elke maand op de planning staat. Nouja planning… geen vaste datum, maar in ieder geval 1 keer per maand.

Ondertussen kon ik rustig aan mijn moslimbuurman uitleggen dat ik even daarvoor nog naar de kerk was geweest en ik voor diezelfde kerk werk. Vol trots (en iets opscheppend) vertelde hij dat het dorp, het voorbeeld van saamhorigheid is. En ik bedacht me, misschien komt dat wel omdat iedereen mee doet. Die wijk is van ons allemaal, dus we zorgen er allemaal en met elkaar voor. Eigenlijk net als die grote wereld…
 

Blog #29 Tienertijd

Op 24 juni 2019 werd ik 30 jaar, maar de maanden voel ik mij weer 15. Dat leven op Java als gevolg zou hebben dat ik mijn pubertijd herbeleef, dat heeft de GZB mij niet vertelt bij mijn sollicitatieperiode…

Dus mocht je er aan denken om ook naar het buitenland te gaan, zie deze blog dan als een waarschuwing met een knipoog…

Als puber was ik onzeker (ja, wie niet?). Vragen spookden door mijn hoofd. Wie ben ik? Wie mag ik zijn? Wat vinden ze van mij? Doe ik het wel goed? Wat is normaal? Hier was ik gelukkig al een flink aantal jaar vanaf. Maar sinds ik in ons eigen huis in Salatiga woon, voel ik hetzelfde. Alsof ik 15 jaar terug in de tijd stap, terug mijn tienertijd in.

Kijk, in Nederland had ik het prima voor elkaar. Ik kende de ‘regels’; ik wist wat normaal en geaccepteerd gedrag was bij mijn vrienden, familie, in de buurt en op mijn werk. Ik had een mooie baan, deed betekenisvol vrijwilligerswerk en had mijn leven prima op orde. Dacht ik.

Hier in Indonesië weet ik niets. Ik spreek de taal bijna niet, weet weinig van wat sociaal geaccepteerd is en heb geen flauw idee wat andere mensen van mij denken wanneer we elkaar ontmoeten. Er gaan constant grote alarmlampen in m’n hoofd af en het voelt alsof met koeienletters: 'ONZEKER' op mijn voorhoofd geschreven staat.

Alles wat ik in de vorige jaren had opgebouwd is afgebroken. Dat is er niet meer. Hier beginnen Björn en ik opnieuw. En wat is er dan nog over?
Want alles wat in Nederland telde, telt hier niet mee. En wat houd je dan nog over?

Nou bar weinig dus. En hierin ontdekte ik dat dit eigenlijk gewoon oké is. Want onze God zegt dat het goed is. Hij zegt elke morgen weer dat ik van Hem ben en Zijn gedachten zoveel belangrijker zijn, dan al die andere gedachten. Zijn liefde en trouw zijn niet te veranderen.
En misschien zegt Hij ook wel: “Prima Marlies, dat jij dacht dat jij je leventje prima op orde had… Maar nu leer ik jou, dwars door die onzekerheid heen, dat Mijn gedachten zoveel belangrijker zijn.”

 

Blog #28 Een nieuwe bladzijde

De afgelopen dagen was het kantoor van de synode gesloten. Een soort van kerstvakantie kennen ze hier dus ook gewoon… Wij hebben de tijd goed gebruikt door terug te blikken op het afgelopen jaar. 

Misschien heb je dat ook wel gedaan. Gewoon even terugbladeren in je agenda. Wat gebeurde er ook alweer allemaal in 2019? Wat deed je bijvoorbeeld in januari? In april? In oktober? Of scroll eens door de foto’s die je gemaakt hebt, langzaam komen de herinneringen als vanzelf naar boven. 

Een van de allerbelangrijkste dingen die wij het afgelopen jaar geleerd hebben, is terugkijken. Even de pauzeknop indrukken, stilstaan en achterom kijken. Achteromkijkend ontdek je belangrijke lessen, ontdekkingen maar vooral de goedheid van God.

Je kent dat oude gedicht waarschijnlijk wel, over die voetstappen in het zand. Wat we daar mooi aan vinden is dat God misschien wel het meest zichtbaar is wanneer je terugkijkt. Dan zie je op welke momenten Hij zichtbaar aanwezig was of op een bovennatuurlijke manier ingreep. 

Voor ons ligt een spannende tijd. Want voor ons gevoel gaat ons werk bij de GKJTU nu écht beginnen. En één ding hebben wij in ieder geval ons voorgenomen, de komende weken en maanden blijven wij terugkijken. Elke keer weer. Om te leren van onze fouten, te genieten van onze successen, maar bovenal onder de indruk te raken wat God doet, hier in Indonesië en in ons leven. 
 

21-12-2019 BLOG #27 Kerstdrukte

Twee weken geleden waren we een paar dagen in Singapore, om daar onze werkvergunning op te halen. Na 2 uur gevlogen te hebben, stapten we in een compleet andere wereld. Een stad die niet onder doet met New York, Londen of een andere grote westerse stad. 
Maar naast de metershoge kantoren, de enorme winkelcentra en de zichtbare rijkdom, is er nog iets anders wat het een compleet andere wereld maakt. 

Het is kerst in Singapore. 

Overal waar we komen is het zichtbaar. Kerstmannen, kerstversieringen en kerstliedjes bij elke winkel die je binnenstapt. Singapore maakt zich klaar voor het feest van prachtige lampjes, gezelligheid, overdadig gedekte tafels en speciale kerstkleding.
En dat is best even schakelen. 
Want in Salatiga merken we er bijna niets van. Natuurlijk gaan we in de kerk met het ritme van Advent mee, maar daar blijft het dan ook bij. Af en toe zie je een verdwaalde kerstversiering in een winkeltje, maar de kans is groter dat je die over het hoofd ziet. 

Het contrast kan niet groter. 

“Ja, waar gaat het nu om?” Echt zo’n vraag die wij elkaar vaak stellen. Om elkaar dan vertwijfelend aan te kijken, zonder het echte antwoord te weten. Want het is makkelijk om kritiek te geven op de Singaporese overdadigheid en Amerikaanse manier van kerst vieren. Zo’n ‘uitgeklede’ variant als hier in Salatiga past misschien ook wat beter bij ons. 

Tot we de hoek om liepen. 

Metersgroot stond het, met gouden letters, op de voorkant van een winkelcentrum in de drukste straat van Singapore. “Johannes 13:34: Heb elkaar lief, zoals ook Ik u heb liefgehad.”

En opeens werd het duidelijk. Dit is de boodschap van kerst: elkaar liefhebben, omdat Christus ons eerst heeft liefgehad. En alleen met die boodschap wordt het kerst in de kleine bergdorpjes rondom Salatiga, tussen de rijstvelden en in de hardwerkende arbeidersgezinnen. Maar met die boodschap wordt het óók kerst in Singapore. Tussen de zingende kerstmannen, de metershoge kantoren en overweldigende luxe. 

 

 

10-12-2019 Hij kwam bij ons heel gewoon.


Afgelopen november kwam Tim Verduijn (regiocoördinator vanuit de GZB) bij ons in Salatiga op bezoek. Samen met de synode van de GKJTU (de lokale kerken) bespraken we ons werkplan voor het komende jaar. Het is mooi om te merken dat het stapje voor stapje duidelijker wordt wat wij in Indonesië kunnen doen. Want inmiddels wonen we alweer ruim een half jaar hier en het is echt heel bijzonder om te zien wat er dan allemaal is gebeurd. Zo leerden we de taal, verhuisden we naar Salatiga en begonnen we met ons werk. En zo werken we stapje voor stapje, samen in Gods Koninkrijk. En samen bouwen we mee aan: een kerk voor iedereen. Een kerk waarin er een plek is voor jongeren, ouderen, gehandicapten en mensen die het prima voor elkaar (denken te) hebben. En dat is niet alleen het verlangen hier in Indonesië, maar toch ook in Nederland? Zeker in deze periode van advent, waarin we nadenken over de boodschap van kerst. “Hij kwam bij ons heel gewoon. De Zoon van God, als mensenzoon. Want Hij wilde worden, zoals wij…”

 

Kerst tussen de moskeeën
Indonesië is het land waar de meeste moslims ter wereld wonen. Volgens de laatste onderzoeken is ongeveer 90% van de bevolking moslim. Hoe vier je dan eigenlijk kerst? Een lastige vraag, want Indonesië is een enorm groot land. Elk eiland, provincie, stad, dorp of buurt verschilt weer van elkaar. Het is lastig om daar dus één antwoord op te geven.

Hier in Salatiga gaat het allemaal erg vreedzaam. Er is geen enkel probleem dat ‘de christenen’ kerstfeest vieren, er is ruimte voor en vanuit de gemeenschap is er niemand die het probeert tegen te houden. Toch zijn die verhalen er ook, op Java, maar ook op andere eilanden. Christenen in Indonesië vinden kerst ‘spannend’. Misschien wel helemaal door wat er een paar jaar geleden in Surabaya gebeurde. Een aanslag met … doden. Dus in deze adventstijd bidden veel kerken om veiligheid. Misschien kunt u dat ook doen?

Daarnaast zijn er ook veel hoopvolle initiatieven. Zoals bijvoorbeeld in een klein bergdorpje, op ongeveer een uur bij ons vandaan, daar viert het hele dorp dit jaar kerst samen. Moslim en christen samen. Niet in de kerk, niet in de moskee, maar in het buurthuis. Het hele dorp samen, jong en oud. Verhalen als deze geven de christenen hoop, hoop op land waar zij in vrede kunnen blijven leven. Hoop op kerst zoals het bedoelt is: “Hij kwam bij ons heel gewoon. De Zoon van God, als mensenzoon. Want Hij wilde worden, zoals wij…”

  

 

25-11-19  BLOG #26 Geen welkomsfeestje

Voorzichtig schuiven we de kerkbank in. We kijken om ons heen en realiseren ons, dit is dus de kerk waar we de komende 6 jaar zijn te vinden. Dit is de kerk waar we voor gaan werken. Na een paar minuten komt er een ouder gemeentelid in dezelfde kerkbank zitten, we proberen een praatje te maken, maar verder dan ‘goedemorgen’ komt het niet. Na de kerkdienst, met veel herkenbare elementen in de liturgie, lopen we weer naar huis. Oké, dit is het dus. 

Geen welkomstfeest. Niemand wist wie wij waren en dat het onze ‘eerste’ zondag in de kerk van Salatiga was. Geen welkomstwoordje. Geen gesprekjes voor of na de dienst. En de zondag die daar op volgt verloopt hetzelfde, net als de afgelopen zondagen. 

Samen praten we erover door. “Wat vinden we hier nu van? Waarom voelt dit zo raar?” Vanuit een ver verleden kennen we de verhalen dat zendelingen als halve helden op het zendingsveld werden onthaalt. Is dat dan waar we naar verlangen? Ook niet een klein beetje?

Nee, want we zijn geen haar beter, dus maak alsjeblieft geen helden van ons. 

Maar wat is het dan wel? Na een paar dagen ontdekken we dat het waarschijnlijk veel te maken heeft met ons verlangen. We verlangen naar een wereldwijde kerk waarin iedereen (dus ook jongeren en gehandicapten) worden gezien en worden gekend. Waar iedereen haar plek heeft. Omdat we geloven dat het zó bedoelt is.

En op de afgelopen zondagen stonden we ‘even’ aan de andere kant. Voelen we ons niet gezien en niet gekend. Even zo voelen we misschien iets, wat al die anderen al hun leven lang voelen. En zo wordt deze ervaring brandstof om te blijven verlangen naar zo’n kerk. Naar een gemeenschap waar iedereen een plek heeft.

 

28-10-19 BLOG #25

Ondanks dat wij onze werkvergunning nog niet hebben, verhuizen wij tóch aanstaande vrijdag naar Salatiga. We verruilen Yogyakarta met Salatiga. En daarmee ook ons homestaykamertje met ons nieuwe onbekende huis.
Dus de afgelopen dagen hebben we veel spullen moeten komen voor onze nieuwe plek. Want... in het vliegtuig konden wij maar 2 koffers meenemen.

Dus de afgelopen dagen waren we bezig met spullen kopen. Borden, emmers, pannen, waterkoker, en al die andere spullen die je in een huis nodig hebt maar je niet in een koffer stopt.

En zo stapte we vorige week een antiekwinkeltje in. Tussen de schilderijen, meubels en prachtige houtsnijwerken lag een klein stapeltje boeken. Een dikke laag stof bedekte de stapel. Waarschijnlijk was er niet veel aandacht voor geweest in de afgelopen jaren. En misschien daardoor trok het juist onze aandacht.
Want onder die dikke laag stof lag een stapeltje Nederlandse boeken. Oud Nederlandsch. Uit de tijd dat Indonesië nog Indië was.

En opeens lazen wij; “Vader’s Belofte. Wat de Heilige Geest voor de geloovigen wil zijn.”

Zulke momenten zijn goud. Omdat er opeens iets zichtbaar wordt van een kerk die al eeuwenlang bestaat. Een groep volgelingen van Jezus, die gewoon niet te stoppen is. En natuurlijk heeft dit een extra dimensie omdat het in het Nederlands geschreven is. Maar voor ons zijn zulke momenten zo waardevol, dat we ontdekken dat God in een land, gebied of stad al eeuwenlang bezig is. Stapje voor stapje. Door mensen zoals jij en ik.

Terug naar dat boek. "Vaders belofte". We hebben het boek nog niet gelezen, maar het gaat zeker mee naar Salatiga. Net als die belofte trouwens.
Gelukkig komt er op die belofte en op die Geest nooit een laag stof. Met die belofte kunnen wij naar Salatiga. Met die belofte kunnen wij onze onzekere toekomst tegemoet. 

 

 

8-10-2019 Nieuwsbrief Q4

Bekijk hier de nieuwsbrief van oktober 2019 over het leven op Java!

 

Diaconaal project

Juni 2019 zijn Björn en Marlies van Veelen via de GZB uitgezonden naar Yogyakarta (Java in Indonesië). Als Hervormde gemeente Hagestein-Hoef en Haag zijn we een zogenaamde ''deelgenoten gemeente'' dat betekent dat ze mede namens ons zijn uitgezonden en dat we ons verbonden hebben aan dit project. Via onze website houden we u regelmatig op de hoogte van dit project. Ook kunt u op via website van Björn en Marlies een inkijkje krijgen in hun dagelijks leven.

 

 

21-7-2019 Collecte voor Björn en Marlies

Op zondag 21 juli is de diaconie collecte bestemd voor de GZB met als doel ons zendingsechtpaar Björn en Marlies van Veelen, die werkzaam zijn in Indonesië, op Java. Zij schreven ons het volgende; Inmiddels zijn we geland in Yogyakarta en hebben wij ons volledig gestort op de taalstudie. Hier in Yogyakarta gaan we naar de taalschool Wisma Bahasa. Daar volgen we de hele week 3 lessen per dag. Intensief. Maar tegelijkertijd ook zo nodig. Nodig om te kunnen samenwerken. Nodig om onze expertise te kunnen delen met de lokale kerken. En nodig om met elkaar te zoeken naar de weg van Gods Koninkrijk voor de kerk in Indonesië. Maar daar zijn we nog niet. Voorlopig zijn we al blij dat we ons eten kunnen bestellen in een lokale warung en dat we eventueel de weg kunnen vragen. Kleine stapjes dus. Maar het begin is er. En daar zijn we echt heel dankbaar voor. We zijn ook heel dankbaar voor uw meeleven. Dat u, als gemeente, deze uitzending wilt ondersteunen. We merken aan alles dat we dit niet alleen doen. Naast onze God is het familie, vrienden, kennissen en dus ook gemeenteleden als u die ons ondersteunen. Ontzettend bedankt! 

  

7-6-2019 Uitgezonden

Op D.V. 13 juni vliegen Björn en Marlies van Schiphol naar Yogyakarta. Zondag 9 juni, is 's avonds de  uitzenddienst namens de GZB en de uitzendende gemeenten. Deze dienst begint om 18:30 in de Oude Kerk van Ede.

 

3-6-2019 Even voorstellen

Wij zijn Marlies (29) en Bjôrn (28) van Veelen. Op dit moment nog woonachtig in Ede, maar over precies 2 weken ergens in de lucht tussen Amsterdam en Yogyakarta. De afgelopen jaren heeft Marlies gewerkt in de gehandicaptenzorg, bij 's Heerenloo. lk ben werkzaam geweest in het jongerenwerk van de kerk, bij de HGJB. Zo'n 6 jaar geleden zijn wij getrouwd en toen ook in Ede gaan wonen. Daarvoor hebben wij elkaar leren kennen in Nunspeet, waar wij toen woonden. Mooi om dan op deze manier een intensievere connectie te krijgen.

De afgelopen 6 jaar hebben wij veel gereisd in Azië. En elke keer wanneer we daar waren, kregen we meer het verlangen om te gaan delen van dat wat wij hadden ontvangen. Expertise, tijd en aandacht. Via een lange sollicitatieprocedure zijn we uiteindelijk bij de GZB terecht gekomen, die een plek voor ons in Indonesië hebben gevonden.

Wij hebben ons beschikbaar gesteld (voor de zending), omdat we dus steeds meer dat verlangen kregen om te gaan delen van wat wij hebben ontvangen. We merkten dat God ons aan het klaar maken was, om Nederland achter ons te laten en ons te richten op een plek ergens in het buitenland. Samen met de GZB ontdekte we dat dit het beste op Java zou kunnen. Samen met de lokale kerk, de GKJTU, gaan we meebouwen aan een kerk waar er plek is voor iedereen. Een kerk waar iedereen zich thuis voelt, waar iedereen welkom is om het bevrijdende nieuws van Jezus Christus te horen.

Marlies zal zich in Java richten op het gehandicaptenwerk. Er is erg weinig aandacht voor gehandicapten, veel worden weggestopt of genegeerd door hun families. Ook de kerk vind het lastig
welke plek gehandicapten hebben. Samen met de lokale kerken wil Marlies gaan meebouwen aan een kerk waar er ook een plek is voor gehandicapten. Waar ze gezien worden, geaccepteerd en de
zorg ontvangen die ze nodig hebben. Bjorn gaat zich samen met de lokale kerken inzetten voor het jeugdwerk. Net als vaak in Nederland, vinden jongeren het geloof ingewikkeld en zijn ze op zoek naar de relevantie voor hun leven. De kerk is opzoek hoe ze jongeren een volledige plek kunnen geven, waar ook zij gezien worden, geaccepteerd en waar ze kunnen delen van hun gaven en talenten.

 

Contact

Als u een vraag heeft of iets wilt doorgeven, neemt dan contact op met een van de contactpersonen. Voor algemene vragen kunt u een bericht sturen naar het mailadres info @hervormdhagestein-hoefenhaag.nl.

Kerktijden

Iedere zondag om 9:30 uur en 18:30 uur is er een dienst in de Hervormde kerk aan de dorpsstraat in Hagestein. Luister mee via deze link.

Overige