slide 1

Bjorn en Marlies van Veelen

Blog #29 Tienertijd

Op 24 juni 2019 werd ik 30 jaar, maar de maanden voel ik mij weer 15. Dat leven op Java als gevolg zou hebben dat ik mijn pubertijd herbeleef, dat heeft de GZB mij niet vertelt bij mijn sollicitatieperiode…

Dus mocht je er aan denken om ook naar het buitenland te gaan, zie deze blog dan als een waarschuwing met een knipoog…

Als puber was ik onzeker (ja, wie niet?). Vragen spookden door mijn hoofd. Wie ben ik? Wie mag ik zijn? Wat vinden ze van mij? Doe ik het wel goed? Wat is normaal? Hier was ik gelukkig al een flink aantal jaar vanaf. Maar sinds ik in ons eigen huis in Salatiga woon, voel ik hetzelfde. Alsof ik 15 jaar terug in de tijd stap, terug mijn tienertijd in.

Kijk, in Nederland had ik het prima voor elkaar. Ik kende de ‘regels’; ik wist wat normaal en geaccepteerd gedrag was bij mijn vrienden, familie, in de buurt en op mijn werk. Ik had een mooie baan, deed betekenisvol vrijwilligerswerk en had mijn leven prima op orde. Dacht ik.

Hier in Indonesië weet ik niets. Ik spreek de taal bijna niet, weet weinig van wat sociaal geaccepteerd is en heb geen flauw idee wat andere mensen van mij denken wanneer we elkaar ontmoeten. Er gaan constant grote alarmlampen in m’n hoofd af en het voelt alsof met koeienletters: 'ONZEKER' op mijn voorhoofd geschreven staat.

Alles wat ik in de vorige jaren had opgebouwd is afgebroken. Dat is er niet meer. Hier beginnen Björn en ik opnieuw. En wat is er dan nog over?
Want alles wat in Nederland telde, telt hier niet mee. En wat houd je dan nog over?

Nou bar weinig dus. En hierin ontdekte ik dat dit eigenlijk gewoon oké is. Want onze God zegt dat het goed is. Hij zegt elke morgen weer dat ik van Hem ben en Zijn gedachten zoveel belangrijker zijn, dan al die andere gedachten. Zijn liefde en trouw zijn niet te veranderen.
En misschien zegt Hij ook wel: “Prima Marlies, dat jij dacht dat jij je leventje prima op orde had… Maar nu leer ik jou, dwars door die onzekerheid heen, dat Mijn gedachten zoveel belangrijker zijn.”

 

Blog #28 Een nieuwe bladzijde

De afgelopen dagen was het kantoor van de synode gesloten. Een soort van kerstvakantie kennen ze hier dus ook gewoon… Wij hebben de tijd goed gebruikt door terug te blikken op het afgelopen jaar. 

Misschien heb je dat ook wel gedaan. Gewoon even terugbladeren in je agenda. Wat gebeurde er ook alweer allemaal in 2019? Wat deed je bijvoorbeeld in januari? In april? In oktober? Of scroll eens door de foto’s die je gemaakt hebt, langzaam komen de herinneringen als vanzelf naar boven. 

Een van de allerbelangrijkste dingen die wij het afgelopen jaar geleerd hebben, is terugkijken. Even de pauzeknop indrukken, stilstaan en achterom kijken. Achteromkijkend ontdek je belangrijke lessen, ontdekkingen maar vooral de goedheid van God.

Je kent dat oude gedicht waarschijnlijk wel, over die voetstappen in het zand. Wat we daar mooi aan vinden is dat God misschien wel het meest zichtbaar is wanneer je terugkijkt. Dan zie je op welke momenten Hij zichtbaar aanwezig was of op een bovennatuurlijke manier ingreep. 

Voor ons ligt een spannende tijd. Want voor ons gevoel gaat ons werk bij de GKJTU nu écht beginnen. En één ding hebben wij in ieder geval ons voorgenomen, de komende weken en maanden blijven wij terugkijken. Elke keer weer. Om te leren van onze fouten, te genieten van onze successen, maar bovenal onder de indruk te raken wat God doet, hier in Indonesië en in ons leven. 
 

21-12-2019 BLOG #27 Kerstdrukte

Twee weken geleden waren we een paar dagen in Singapore, om daar onze werkvergunning op te halen. Na 2 uur gevlogen te hebben, stapten we in een compleet andere wereld. Een stad die niet onder doet met New York, Londen of een andere grote westerse stad. 
Maar naast de metershoge kantoren, de enorme winkelcentra en de zichtbare rijkdom, is er nog iets anders wat het een compleet andere wereld maakt. 

Het is kerst in Singapore. 

Overal waar we komen is het zichtbaar. Kerstmannen, kerstversieringen en kerstliedjes bij elke winkel die je binnenstapt. Singapore maakt zich klaar voor het feest van prachtige lampjes, gezelligheid, overdadig gedekte tafels en speciale kerstkleding.
En dat is best even schakelen. 
Want in Salatiga merken we er bijna niets van. Natuurlijk gaan we in de kerk met het ritme van Advent mee, maar daar blijft het dan ook bij. Af en toe zie je een verdwaalde kerstversiering in een winkeltje, maar de kans is groter dat je die over het hoofd ziet. 

Het contrast kan niet groter. 

“Ja, waar gaat het nu om?” Echt zo’n vraag die wij elkaar vaak stellen. Om elkaar dan vertwijfelend aan te kijken, zonder het echte antwoord te weten. Want het is makkelijk om kritiek te geven op de Singaporese overdadigheid en Amerikaanse manier van kerst vieren. Zo’n ‘uitgeklede’ variant als hier in Salatiga past misschien ook wat beter bij ons. 

Tot we de hoek om liepen. 

Metersgroot stond het, met gouden letters, op de voorkant van een winkelcentrum in de drukste straat van Singapore. “Johannes 13:34: Heb elkaar lief, zoals ook Ik u heb liefgehad.”

En opeens werd het duidelijk. Dit is de boodschap van kerst: elkaar liefhebben, omdat Christus ons eerst heeft liefgehad. En alleen met die boodschap wordt het kerst in de kleine bergdorpjes rondom Salatiga, tussen de rijstvelden en in de hardwerkende arbeidersgezinnen. Maar met die boodschap wordt het óók kerst in Singapore. Tussen de zingende kerstmannen, de metershoge kantoren en overweldigende luxe. 

 

 

10-12-2019 Hij kwam bij ons heel gewoon.


Afgelopen november kwam Tim Verduijn (regiocoördinator vanuit de GZB) bij ons in Salatiga op bezoek. Samen met de synode van de GKJTU (de lokale kerken) bespraken we ons werkplan voor het komende jaar. Het is mooi om te merken dat het stapje voor stapje duidelijker wordt wat wij in Indonesië kunnen doen. Want inmiddels wonen we alweer ruim een half jaar hier en het is echt heel bijzonder om te zien wat er dan allemaal is gebeurd. Zo leerden we de taal, verhuisden we naar Salatiga en begonnen we met ons werk. En zo werken we stapje voor stapje, samen in Gods Koninkrijk. En samen bouwen we mee aan: een kerk voor iedereen. Een kerk waarin er een plek is voor jongeren, ouderen, gehandicapten en mensen die het prima voor elkaar (denken te) hebben. En dat is niet alleen het verlangen hier in Indonesië, maar toch ook in Nederland? Zeker in deze periode van advent, waarin we nadenken over de boodschap van kerst. “Hij kwam bij ons heel gewoon. De Zoon van God, als mensenzoon. Want Hij wilde worden, zoals wij…”

 

Kerst tussen de moskeeën
Indonesië is het land waar de meeste moslims ter wereld wonen. Volgens de laatste onderzoeken is ongeveer 90% van de bevolking moslim. Hoe vier je dan eigenlijk kerst? Een lastige vraag, want Indonesië is een enorm groot land. Elk eiland, provincie, stad, dorp of buurt verschilt weer van elkaar. Het is lastig om daar dus één antwoord op te geven.

Hier in Salatiga gaat het allemaal erg vreedzaam. Er is geen enkel probleem dat ‘de christenen’ kerstfeest vieren, er is ruimte voor en vanuit de gemeenschap is er niemand die het probeert tegen te houden. Toch zijn die verhalen er ook, op Java, maar ook op andere eilanden. Christenen in Indonesië vinden kerst ‘spannend’. Misschien wel helemaal door wat er een paar jaar geleden in Surabaya gebeurde. Een aanslag met … doden. Dus in deze adventstijd bidden veel kerken om veiligheid. Misschien kunt u dat ook doen?

Daarnaast zijn er ook veel hoopvolle initiatieven. Zoals bijvoorbeeld in een klein bergdorpje, op ongeveer een uur bij ons vandaan, daar viert het hele dorp dit jaar kerst samen. Moslim en christen samen. Niet in de kerk, niet in de moskee, maar in het buurthuis. Het hele dorp samen, jong en oud. Verhalen als deze geven de christenen hoop, hoop op land waar zij in vrede kunnen blijven leven. Hoop op kerst zoals het bedoelt is: “Hij kwam bij ons heel gewoon. De Zoon van God, als mensenzoon. Want Hij wilde worden, zoals wij…”

  

 

25-11-19  BLOG #26 Geen welkomsfeestje

Voorzichtig schuiven we de kerkbank in. We kijken om ons heen en realiseren ons, dit is dus de kerk waar we de komende 6 jaar zijn te vinden. Dit is de kerk waar we voor gaan werken. Na een paar minuten komt er een ouder gemeentelid in dezelfde kerkbank zitten, we proberen een praatje te maken, maar verder dan ‘goedemorgen’ komt het niet. Na de kerkdienst, met veel herkenbare elementen in de liturgie, lopen we weer naar huis. Oké, dit is het dus. 

Geen welkomstfeest. Niemand wist wie wij waren en dat het onze ‘eerste’ zondag in de kerk van Salatiga was. Geen welkomstwoordje. Geen gesprekjes voor of na de dienst. En de zondag die daar op volgt verloopt hetzelfde, net als de afgelopen zondagen. 

Samen praten we erover door. “Wat vinden we hier nu van? Waarom voelt dit zo raar?” Vanuit een ver verleden kennen we de verhalen dat zendelingen als halve helden op het zendingsveld werden onthaalt. Is dat dan waar we naar verlangen? Ook niet een klein beetje?

Nee, want we zijn geen haar beter, dus maak alsjeblieft geen helden van ons. 

Maar wat is het dan wel? Na een paar dagen ontdekken we dat het waarschijnlijk veel te maken heeft met ons verlangen. We verlangen naar een wereldwijde kerk waarin iedereen (dus ook jongeren en gehandicapten) worden gezien en worden gekend. Waar iedereen haar plek heeft. Omdat we geloven dat het zó bedoelt is.

En op de afgelopen zondagen stonden we ‘even’ aan de andere kant. Voelen we ons niet gezien en niet gekend. Even zo voelen we misschien iets, wat al die anderen al hun leven lang voelen. En zo wordt deze ervaring brandstof om te blijven verlangen naar zo’n kerk. Naar een gemeenschap waar iedereen een plek heeft.

 

28-10-19 BLOG #25

Ondanks dat wij onze werkvergunning nog niet hebben, verhuizen wij tóch aanstaande vrijdag naar Salatiga. We verruilen Yogyakarta met Salatiga. En daarmee ook ons homestaykamertje met ons nieuwe onbekende huis.
Dus de afgelopen dagen hebben we veel spullen moeten komen voor onze nieuwe plek. Want... in het vliegtuig konden wij maar 2 koffers meenemen.

Dus de afgelopen dagen waren we bezig met spullen kopen. Borden, emmers, pannen, waterkoker, en al die andere spullen die je in een huis nodig hebt maar je niet in een koffer stopt.

En zo stapte we vorige week een antiekwinkeltje in. Tussen de schilderijen, meubels en prachtige houtsnijwerken lag een klein stapeltje boeken. Een dikke laag stof bedekte de stapel. Waarschijnlijk was er niet veel aandacht voor geweest in de afgelopen jaren. En misschien daardoor trok het juist onze aandacht.
Want onder die dikke laag stof lag een stapeltje Nederlandse boeken. Oud Nederlandsch. Uit de tijd dat Indonesië nog Indië was.

En opeens lazen wij; “Vader’s Belofte. Wat de Heilige Geest voor de geloovigen wil zijn.”

Zulke momenten zijn goud. Omdat er opeens iets zichtbaar wordt van een kerk die al eeuwenlang bestaat. Een groep volgelingen van Jezus, die gewoon niet te stoppen is. En natuurlijk heeft dit een extra dimensie omdat het in het Nederlands geschreven is. Maar voor ons zijn zulke momenten zo waardevol, dat we ontdekken dat God in een land, gebied of stad al eeuwenlang bezig is. Stapje voor stapje. Door mensen zoals jij en ik.

Terug naar dat boek. "Vaders belofte". We hebben het boek nog niet gelezen, maar het gaat zeker mee naar Salatiga. Net als die belofte trouwens.
Gelukkig komt er op die belofte en op die Geest nooit een laag stof. Met die belofte kunnen wij naar Salatiga. Met die belofte kunnen wij onze onzekere toekomst tegemoet. 

 

 

8-10-2019 Nieuwsbrief Q4

Bekijk hier de nieuwsbrief van oktober 2019 over het leven op Java!

 

Diaconaal project

Juni 2019 zijn Björn en Marlies van Veelen via de GZB uitgezonden naar Yogyakarta (Java in Indonesië). Als Hervormde gemeente Hagestein-Hoef en Haag zijn we een zogenaamde ''deelgenoten gemeente'' dat betekent dat ze mede namens ons zijn uitgezonden en dat we ons verbonden hebben aan dit project. Via onze website houden we u regelmatig op de hoogte van dit project. Ook kunt u op via website van Björn en Marlies een inkijkje krijgen in hun dagelijks leven.

 

 

21-7-2019 Collecte voor Björn en Marlies

Op zondag 21 juli is de diaconie collecte bestemd voor de GZB met als doel ons zendingsechtpaar Björn en Marlies van Veelen, die werkzaam zijn in Indonesië, op Java. Zij schreven ons het volgende; Inmiddels zijn we geland in Yogyakarta en hebben wij ons volledig gestort op de taalstudie. Hier in Yogyakarta gaan we naar de taalschool Wisma Bahasa. Daar volgen we de hele week 3 lessen per dag. Intensief. Maar tegelijkertijd ook zo nodig. Nodig om te kunnen samenwerken. Nodig om onze expertise te kunnen delen met de lokale kerken. En nodig om met elkaar te zoeken naar de weg van Gods Koninkrijk voor de kerk in Indonesië. Maar daar zijn we nog niet. Voorlopig zijn we al blij dat we ons eten kunnen bestellen in een lokale warung en dat we eventueel de weg kunnen vragen. Kleine stapjes dus. Maar het begin is er. En daar zijn we echt heel dankbaar voor. We zijn ook heel dankbaar voor uw meeleven. Dat u, als gemeente, deze uitzending wilt ondersteunen. We merken aan alles dat we dit niet alleen doen. Naast onze God is het familie, vrienden, kennissen en dus ook gemeenteleden als u die ons ondersteunen. Ontzettend bedankt! 

  

7-6-2019 Uitgezonden

Op D.V. 13 juni vliegen Björn en Marlies van Schiphol naar Yogyakarta. Zondag 9 juni, is 's avonds de  uitzenddienst namens de GZB en de uitzendende gemeenten. Deze dienst begint om 18:30 in de Oude Kerk van Ede.

 

3-6-2019 Even voorstellen

Wij zijn Marlies (29) en Bjôrn (28) van Veelen. Op dit moment nog woonachtig in Ede, maar over precies 2 weken ergens in de lucht tussen Amsterdam en Yogyakarta. De afgelopen jaren heeft Marlies gewerkt in de gehandicaptenzorg, bij 's Heerenloo. lk ben werkzaam geweest in het jongerenwerk van de kerk, bij de HGJB. Zo'n 6 jaar geleden zijn wij getrouwd en toen ook in Ede gaan wonen. Daarvoor hebben wij elkaar leren kennen in Nunspeet, waar wij toen woonden. Mooi om dan op deze manier een intensievere connectie te krijgen.

De afgelopen 6 jaar hebben wij veel gereisd in Azië. En elke keer wanneer we daar waren, kregen we meer het verlangen om te gaan delen van dat wat wij hadden ontvangen. Expertise, tijd en aandacht. Via een lange sollicitatieprocedure zijn we uiteindelijk bij de GZB terecht gekomen, die een plek voor ons in Indonesië hebben gevonden.

Wij hebben ons beschikbaar gesteld (voor de zending), omdat we dus steeds meer dat verlangen kregen om te gaan delen van wat wij hebben ontvangen. We merkten dat God ons aan het klaar maken was, om Nederland achter ons te laten en ons te richten op een plek ergens in het buitenland. Samen met de GZB ontdekte we dat dit het beste op Java zou kunnen. Samen met de lokale kerk, de GKJTU, gaan we meebouwen aan een kerk waar er plek is voor iedereen. Een kerk waar iedereen zich thuis voelt, waar iedereen welkom is om het bevrijdende nieuws van Jezus Christus te horen.

Marlies zal zich in Java richten op het gehandicaptenwerk. Er is erg weinig aandacht voor gehandicapten, veel worden weggestopt of genegeerd door hun families. Ook de kerk vind het lastig
welke plek gehandicapten hebben. Samen met de lokale kerken wil Marlies gaan meebouwen aan een kerk waar er ook een plek is voor gehandicapten. Waar ze gezien worden, geaccepteerd en de
zorg ontvangen die ze nodig hebben. Bjorn gaat zich samen met de lokale kerken inzetten voor het jeugdwerk. Net als vaak in Nederland, vinden jongeren het geloof ingewikkeld en zijn ze op zoek naar de relevantie voor hun leven. De kerk is opzoek hoe ze jongeren een volledige plek kunnen geven, waar ook zij gezien worden, geaccepteerd en waar ze kunnen delen van hun gaven en talenten.

 

Contact

Als u een vraag heeft of iets wilt doorgeven, neemt dan contact op met een van de contactpersonen. Voor algemene vragen kunt u een bericht sturen naar het mailadres info@hervormdhagestein-hoefenhaag.nl.

Kerktijden

Iedere zondag om 9:30 uur en 18:30 uur is er een dienst in de Hervormde kerk aan de dorpsstraat in Hagestein. Luister mee via deze link.

Overige