slide 1

Een Blog

Ineens is alles anders!

Alles wat altijd normaal was, is plotseling veranderd. Het dagelijkse ritme is compleet op zijn kop gegooid. Het contact met andere mensen is tot een minimum beperkt. We communiceren voornamelijk via de telefoon en whatsapp.

Ik moet er enorm aan wennen en ik denk vele met mij.

Het is nu maandagochtend, normaal gesproken zou ik op dit moment op school aan het werk zijn. We zouden de dag zijn begonnen met een kop koffie, gezet door Harm onze conciërge, bezinning, een rondje lief en leed en gebed.

Daarna in snel tempo de oefenwoorden in de verschillende spellingprogramma’s klaarzetten voor de leerlingen. Mijn mail checken en eventueel beantwoorden. En om negen uur de eerste leerling uit de klas halen voor extra rekeninstructie en vanaf dat moment komen en gaan de leerlingen in een strak schema. Rekenen, spelling, woordenschat oefenen en sociale gesprekjes wisselen elkaar af. Tussendoor een kwartiertje pauze om wat bij te kletsen met collega’s. En tussen de middag snel eten en pleinwacht lopen. Om ’s middags in hetzelfde ritme door te gaan tot half drie. Alle gebruikte materialen weer opruimen, de laatste mails beantwoorden en als er geen gesprekken of vergaderingen zijn op tijd naar huis.

Een normale werkdag.

En nu? Nu zit ik om half acht achter mijn laptop aan de eettafel. Ik check mijn mail en zet de spellingprogramma’s klaar voor de leerlingen. Ik maak de weektaak voor de leerlingen met een eigen leerlijn en mail deze door naar de ouders en de leerling zelf. Ik controleer in Snappet (het online lesboek van de leerlingen) of alle lessen openstaan, zodat ze kunnen werken en geef via de mail nog wat extra hulp en uitleg bij de lessen.

En dan kan ik even niet verder. Het is geen echt contact wat ik heb. Ik zie niet aan de lichaamshouding of ogen hoe het met de leerlingen gaat. Dat is lastig. Videobellen? Dat doet de eigen leerkracht gelukkig. Dat is niet mijn ding, daar hou ik echt niet van. Maar het contact mis ik wel. Deze manier van werken maakt mij onrustig. Doe ik wel genoeg, hoe gaat het met de leerling die zoveel moeite heeft op school?

En dan lees je om je heen dat er zoveel mensen tot rust komen in deze situatie. Ze brengen meer tijd door met God, er is zoveel tijd voor bezinning en Bijbelstudie. Mij lukt dat niet. Ik ben te onrustig. Terwijl ik dacht er juist heel veel tijd voor te hebben, toen de eerste berichten kwamen dat de scholen dicht zouden gaan. Ik had de impact van alle maatregelen echt onderschat.

Terwijl de kinderen begonnen zijn aan hun dagtaak voor school, bak ik een notencake en schrijf deze blog. Kijk ondertussen regelmatig of ik via de app of mail een vraag heb van een leerling die hulp nodig heeft of een digitale bemoediging dat het goed gaat.

Wat kunnen we doen aan die onrust, het gebrek aan tijd doorbrengen met God? Wat ….?

Gelukkig de Heere kent ons, ziet ons hart. Hij weet van de drukte in mijn en misschien ook wel jouw hoofd. Weet dat het geen onwil is dat we minder tijd met Hem doorbrengen. Het hoeft ook niet persé met uitgebreide Bijbelstudie en lange gebeden. Laten we ons zelf rust geven. God hoor ook het schietgebedje! Het luisteren naar een lied of het lezen van alleen een Bijbeltekst en daar wat over door mijmeren, ook dat is goed. Ook op die manier worden we gevoed en ontvangen we kracht om te groeien en te bloeien op de plek waar we nu zijn, in de situatie waarin we nu leven.

Want God heeft beloofd dat als we op Hem vertrouwen, Hij rondom ons zal zijn, als de berg Sion, die niet wankelt maar eeuwig blijft bestaan.

 

Psalm 125:1 en 2

Wie op de HEERE vertrouwen, zijn als de berg Sion,

die niet wankelt, maar voor eeuwig blijft.

Rondom Jeruzalem zijn bergen,

zo is de HEERE rondom Zijn volk,

van nu aan tot in eeuwigheid.

 

Laat dit ons tot troost zijn in deze verwarrende en schijnbaar onrealistische periode. God is erbij, Hij ondersteund ons, draagt ons, ziet ons, helpt ons. We hoeven alleen maar onze zorgen te brengen bij het kruis, bij Jezus, bij God. Drie woorden zijn genoeg: “Heere, help mij.”

Alina

 

#2 Vol vertrouwen gaan. 

En dan plotseling leven we al in de maand maart. In januari en februari heb ik altijd het gevoel dat het jaar net begonnen is en er overal nog heel veel tijd voor is. Het nieuwe jaar is immers net begonnen.

Maar zodra maart op de kalender staat is dat gevoel wel over. Maart dat betekent dat de winter plaats gaat maken voor de lente. Alhoewel het dit jaar wel lijkt alsof de herfst maar niet op wil houden. De herfststormen zijn overgegaan in voorjaarsstormen en de winterse kou heb ik nog niet echt gevoeld. Niet dat ik dat heel erg vind, ik ben niet zo’n fan van sneeuw en gladheid.

Mijn favoriete seizoen is toch echt de lente. De natuur die weer begint uit te lopen, de zon die een behaaglijke warmte verspreidt. Genieten van Gods schepping het nieuwe leven dat overal zichtbaar is.

Deze tijd van het jaar is ook het moment dat we stilstaan en ons verwonderen over Gods grote liefde voor ons. Zoals we lezen in Joh. 3: 16

"Want zo lief heeft God de wereld gehad, dat Hij Zijn eniggeboren Zoon gegeven heeft, opdat ieder die in Hem gelooft, niet verloren gaat, maar eeuwig leven heeft."

Dat kun je je toch bijna niet voorstellen. Je enige kind geven? Abraham deed het bijna. Hij gaf zijn zoon Izak over aan God. Zo groot was Abrahams vertrouwen in God, in Zijn liefde voor hem, dat hij wist dat het allemaal goed zou komen als hij gehoorzaam was aan God.

Jakobus 2: 23 "En Abraham geloofde God, en het is hem tot gerechtigheid gerekend, en hij werd een vriend van God genoemd."

Is mijn vertrouwen ook zo groot dat God alles goed zal maken? Kan ik alles overgeven in het vertrouwen dat het uiteindelijk goed zal komen? Best een indringende vraag. Ik hou graag alle touwtjes in mijn eigen handen, ben best een control-freak, vertrouw het meest op mezelf. Vertrouw ik Gods wijsheid, liefde en trouw? Is mijn geloof zo groot? Nee mijn geloof is niet groter dan een mosterdzaadje. Maar meer is ook niet nodig. Ik hoef het niet zelf te doen. God wil het ons allemaal geven.

De Heere vraagt van ons vertrouwen. Vertrouwen dat hij doet wat goed voor ons is. Ook al zien wij dat anders, willen we een goede gezondheid en een leven zonder grote tegenslagen. Dat is niet wat we krijgen. Dat is ook niet iets wat God ons belooft, als we Hem vol vertrouwen volgen. Wel belooft Hij ons uitzicht op een betere toekomst, een eeuwig leven zonder ziekte, verdriet en pijn. Een toekomst klaargemaakt door Zijn Zoon, Jezus Christus.

In deze tijd van het jaar staan we stil bij de weg die Jezus ging op weg naar het kruis. Om door zijn lijden en sterven ons te verzoenen met Zijn Vader. Om onze zonden te bedekken met zijn bloed.

Zoals Petrus het zegt in 1 Petrus 2: 24 “Die Zelf onze zonden in Zijn lichaam gedragen heeft op het hout, opdat wij, voor de zonden dood, voor de gerechtigheid zouden leven. Door Zijn striemen bent u genezen."

Laten we vol vertrouwen op Gods grote liefde voor ons op weg gaan. Gaan achter Jezus aan. Gaan op weg naar het kruis en het eeuwige leven, wankelend, struikelend, stap voor stap, maar gaan!

 

 

#1 Een BLOG.

Plotseling komt daar de vraag: “Zou jij het leuk vinden om te bloggen over het “gewone” leven in combinatie met het leven als gemeente lid en het geloof”

Wat doe je dan, als je dat inderdaad heel leuk zou vinden. Eén ding heb ik geleerd. Niet meteen ja zeggen. Dat is meestal wel mijn eerste reactie op iets nieuws, iets leuks. Maar soms doe je dan een belofte die je niet na kunt komen. Niet omdat je het niet wilt, maar omdat het gewoon niet lukt. Omdat de tijd ontbreekt, of je lichaam niet wil, de energie er gewoon niet is.

Oké, we gaan erover nadenken. Voor- en nadelen afwegen. En dat is niet mijn sterkste kant, want als ik iets leuk vind zijn er meestal meer voor- dan nadelen. Maar toch…

Wat ik mij nu afvraag is: “Ben jij, die dit leest, wel geïnteresseerd in wat ik schrijf. Vind jij het leuk om te lezen.” Dat vind ik lastig, dat maakt mij onzeker. De achterliggende vraag is eigenlijk: “Mag ik er zijn?” En is dat niet een vraag die ons heel vaak onbewust bezig houdt.

Je voelt je onbelangrijk, als je kijkt naar anderen en wat zij allemaal bereiken in het leven en wat ze allemaal doen. En je vraagt je af: “Wat is mijn meerwaarde, mijn doel, tel ik wel mee?”

Soms voel je je eenzaam, je hoort erbij maar dat voel je niet altijd. Het lijkt of je aan de zijlijn staat en kijkt naar hoe de anderen actief bezig zijn, maar jij doet niet actief mee.

Toch mogen we er allemaal zijn. Het antwoord is dan ook: “Ja!” Ook jij mag er zijn, ook jij bent belangrijk. Ook ik mag er zijn!

Deel uitmaken van het Koninkrijk van God en van de gemeente Hagestein - Hoef en Haag. Iedereen, op zijn eigen manier en op zijn eigen plaats, mag er zijn, heeft een functie, is belangrijk.

Zoals Paulus schrijft: “Zoals wij in één lichaam vele leden hebben en de leden niet alle dezelfde functie hebben, zo zijn wij, hoewel velen, één lichaam in Christus, maar ieder afzonderlijk leden van elkaar.” (Romeinen 12:4 en 5).

Hoe mooi is dat. Eén in Christus, die het Hoofd wil zijn van ons, ons lichaam.

Van Christus uit wordt het hele lichaam samengevoegd en bijeengehouden door elke band die ondersteuning geeft, overeenkomstig de mate waarin ieder deel werkzaam is. Zo verkrijgt het lichaam zijn groei, tot opbouw van zichzelf in de liefde.” (Efeze 4: 16)

Zo mogen wij allemaal een bijdrage leveren aan de kerk, hier in Hagestein - Hoef en Haag, maar ook aan de Kerk wereldwijd.

Zo wil ik ook graag een bijdrage leveren, heel klein, heel eenvoudig, woorden, een blog.

 

Alina

Contact

Als u een vraag heeft of iets wilt doorgeven, neemt dan contact op met een van de contactpersonen. Voor algemene vragen kunt u een bericht sturen naar het mailadres info @hervormdhagestein-hoefenhaag.nl.

Kerktijden

Iedere zondag om 9:30 uur en 18:30 uur is er een dienst in de Hervormde kerk aan de dorpsstraat in Hagestein. Luister mee via deze link.

Overige